Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Nine Inch Nails και τα μυαλά στα κάγκελα

Και ναι είχα την τύχη...την άπειρη τύχη να το ζήσω και αυτό.

Πρώτη μου φορά σε τέτοια συναυλία. Κατέβηκα με τη καλύτερη μου φίλη στην Αθήνα ειδικά για αυτό το συμβάν. Και να μαστε λοιπόν...φρικιά όσο δεν πάει, δίχτυα, καρφιά , αλυσίδες και αστραφτερά χαμόγελα.

Μέχρι να βγει το συγκρότημα που θα άνοιγε τη βραδιά μας κρατούσε απασχολημένους ένας σκληροπυρηνικός dj, εν ονόματι Alec Empire...οι Industrial ρυθμοί έδιναν και έπαιρναν ενώ ο ήχος έσπαγε κόκκαλα. Και μετά γύρω στις 8 η ώρα στη σκηνή βγήκαν οι Jane 's Addiction.

Γι αυτούς λίγα θα πω. Πρώτον...ο τραγουδιστής τους χορεύει με απίστευτο κούνημα, και δεύτερον ο ίδιος πάλι πέρασε την Ελλάδα για νησί ... Εκτός από το να χτυπηθούμε δηλαδή ρίξαμε και ένα φοβερό γέλιο...!!!

Και μετά...γύρω στις 9 ήρθε η στιγμή που περιμέναμε. Ο Robin Finck έκανε την εισαγωγή με τη κιθάρα και οι Nine Inch Nails βρέθηκαν επί σκηνής να τραγουδάν το σχετικά ήρεμο "Home"....

ΑΛΛΑ! Αμέσως μετά...ξεκινάει το "Terrible Lie" ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά και δυνατά κομμάτια του είδους. Κι εκεί που ήμασταν όλοι ήρεμα -σχετικά, έστω- , έγινε της μουρλής!!

Το κοινό παραληρούσε, προσωπικά όντας πρώτες σειρές και στο κέντρο του κλοιού των μανιακών ομολογώ δεν το χω ξαναζήσει αυτό. Έπεσε αναμφίβολα το ξύλο του αιώνα και η μεγαλύτερη εκτόνωση που έχω ζήσει...Όλοι χτυπιόταν με μανία στο ρυθμό - ή όχι, το headbanging έπεφτε σύννεφο και σύσσωμοι 3000 άνθρωποι τραγούδαγαν τους στίχους με ιδιαίτερο πάθος...

Η σκόνη απο το χοροπηδητό είχε σηκωθεί μέχρι και πάνω απο τα κεφάλια μας ενώ βρεθήκαμε εγώ και η φίλη μου ανάμεσα σε 20-30 ημίγυμνους άντρες που χτυπιόταν προς όλες τις κατευθύνσεις...

Η ενέργεια ήταν διάχυτη παντού και το συγκρότημα μας είχε αναμφίβολα 'κερδίσει'...

Επιπλέον, ο ήχος ήταν φοβερός και σε επίπεδο heavy metal συναυλίας εν μέρη όσο αφορά το θόρυβο... Μια συναυλία απλά απίστευτα καλή, που κράτησε πάνω απο 3 ώρες...

Στο τέλος τα φώτα χαμηλώσανε και το συγκρότημα μας χάρισε την υπέροχη στιγμή...το Hurt. Όλοι μαζί τραγουδήσαμε το κομμάτι μέχρι να σβήσουν τελείως τα φώτα και η μπάντα να αποχωρήσει από τη σκηνή...Aπλά από τις πιο υπέροχες και αναπάντεχα γαλήνιες στιγμές που έχω ζήσει...

Πέρασα αναμφίβολα στιγμές που δε θα ξεχάσω και είχα την τύχη να δω ένα ιστορικό συγκρότημα στη τελευταία του περιοδεία...

The end φίλοι μου.

ΥΓ: Όταν με το καλό φτιάξω τη φωτογραφική μηχανή που φράκαρε απο το πολύ ξύλο που πεσε, θα ανεβάσω και τις φωτογραφίες που έβγαλα.

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

The good old stuff...

Σήμερα δεν είμαι καλά...Καθόλου καλά...Πέρασα ένα πολύ όμορφο Σάββατο αναμφίβολα όμως σήμερα απλά κάθομαι και γίνομαι μίζερη.

Είμαι θλιμμένη. Νιώθω αδικημένη. Νιώθω μαλάκας.

Εδώ ο καιρός είναι συννεφιασμένος και η ζέστη αφόρητη και νιώθω την ατμόσφαιρα να με πνίγει. Δεν ξέρω αν θέλω να βγω ή όχι...δεν ξέρω καθόλου μα καθόλου τι να κάνω. Δεν ξέρω καν αν είμαι μόνη στο σπίτι ή απλά η μητέρα μου κάνει ασυνήθιστη ησυχία.

Και καθώς κάθομαι σε μια τέτοια κατάσταση...το Windows Media Player φτάνει στους System of a Down..παλιό μου κόλλημα...πολύ παλιό. Αφήρημενα το αφήνω, δεν έδινα σημασία έτσι κι αλλιώς, ήμουν χαμένη στις δικές μου σκέψεις και αναμνήσεις.

Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ένα τραγούδι το "Lost in Hollywood"...σαν να με άρπαξε μια δίνη και να με γύρισε πίσω 2 χρόνια. Είναι τελικά απίστευτο το πόσο μπορεί κανείς να δεθεί με τη μουσική...Πάντα με άγγιζε αυτό το κομμάτι.

Έτσι θυμήθηκα τη ζωή μου τότε, θυμήθηκα πως καθόμουν στο πάτωμα ολομόναχη στο σπίτι, έβαζα τα ακουστικά και έκλεινα τα μάτια. Και ναι περνούσα, πέρασα και περνάω δύσκολες στιγμές.

Και είδα που βρισκόμουν τότε και που βρίσκομαι τώρα...και παρότι οι δυσκολίες υπάρχουν και με τρώνε μέσα μου...Έκανα βήματα.

Βήματα μεγάλα.

Στη κατεύθυνση που ήθελα για τον εαυτό μου.

Έπλασα τη μορφή και την ψυχή μου από την αρχή και η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Όμως τόλμησα πολλά και δε φοβήθηκα κάποια πράγματα και ναι είμαι περήφανη γι ' αυτό.

Και όλες αυτές οι σκέψεις ξεκίνησαν από ένα τραγούδι...

To ξέρω ότι σας τα πρήζω.

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Η αρχή

Αναμφίβολα σήμερα το τελευταίο που θα περίμενα θα ταν να κάνω ένα blog. Συγκεκριμένα ήμουν πιο πολύ σε διάθεση να σκοτώσω άνθρωπο. Αλλά τελικά όλη αυτή η ενέργεια κατέληξε σε bit και bytes. Βέβαια έβαλε και το λιθαράκι της κάποια (ε Δέσποινα;) γιάτι η έννοια του blog μου ήταν σαφώς άγνωστη.
Οπότε λίγα λόγια για αρχή. Να του πάρω λίγο-λίγο τον αέρα. Είναι βράδυ, κάνει ζέστη κι εγώ ως κλασική βλαμμένη έφηβη, κάθομαι στον υπολογιστή. Δεν έχω τι να κάνω ή καλύτερα βαριέμαι να κάνω κάτι και το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος του ξεχαρβαλομένου πληκτρολογίου, η τηλεόραση την οποία ξέχασε η μάνα μου ανοιχτή καθώς αποφάσισε να συμμετάσχει σε ένα έυθυμο οικογενειακό event, από το οποίο η ίδια ηθελημένα απέχω, και οι Placebo με μια δόση απο drugs να μου τραγουδάνε μέσα από τα ηχεία. Τι κάνω εγω η ίδια; Θέλα να κλάψω, να φωνάξω, να γελάσω και όλα αυτά ταυτόχρονα...θα θελα να μετρήσω μέρες, αλλά το άτομο που περιμένω δεν ξέρω πότε θα γυρίσει. Οπότε αναπολώ έναν εραστή...

Μήπως έγινα πολύ ποιητική;


ΥΓ: Όσο για τους Placebo....