Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

The good old stuff...

Σήμερα δεν είμαι καλά...Καθόλου καλά...Πέρασα ένα πολύ όμορφο Σάββατο αναμφίβολα όμως σήμερα απλά κάθομαι και γίνομαι μίζερη.

Είμαι θλιμμένη. Νιώθω αδικημένη. Νιώθω μαλάκας.

Εδώ ο καιρός είναι συννεφιασμένος και η ζέστη αφόρητη και νιώθω την ατμόσφαιρα να με πνίγει. Δεν ξέρω αν θέλω να βγω ή όχι...δεν ξέρω καθόλου μα καθόλου τι να κάνω. Δεν ξέρω καν αν είμαι μόνη στο σπίτι ή απλά η μητέρα μου κάνει ασυνήθιστη ησυχία.

Και καθώς κάθομαι σε μια τέτοια κατάσταση...το Windows Media Player φτάνει στους System of a Down..παλιό μου κόλλημα...πολύ παλιό. Αφήρημενα το αφήνω, δεν έδινα σημασία έτσι κι αλλιώς, ήμουν χαμένη στις δικές μου σκέψεις και αναμνήσεις.

Και ξαφνικά αντιλαμβάνομαι ένα τραγούδι το "Lost in Hollywood"...σαν να με άρπαξε μια δίνη και να με γύρισε πίσω 2 χρόνια. Είναι τελικά απίστευτο το πόσο μπορεί κανείς να δεθεί με τη μουσική...Πάντα με άγγιζε αυτό το κομμάτι.

Έτσι θυμήθηκα τη ζωή μου τότε, θυμήθηκα πως καθόμουν στο πάτωμα ολομόναχη στο σπίτι, έβαζα τα ακουστικά και έκλεινα τα μάτια. Και ναι περνούσα, πέρασα και περνάω δύσκολες στιγμές.

Και είδα που βρισκόμουν τότε και που βρίσκομαι τώρα...και παρότι οι δυσκολίες υπάρχουν και με τρώνε μέσα μου...Έκανα βήματα.

Βήματα μεγάλα.

Στη κατεύθυνση που ήθελα για τον εαυτό μου.

Έπλασα τη μορφή και την ψυχή μου από την αρχή και η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Όμως τόλμησα πολλά και δε φοβήθηκα κάποια πράγματα και ναι είμαι περήφανη γι ' αυτό.

Και όλες αυτές οι σκέψεις ξεκίνησαν από ένα τραγούδι...

To ξέρω ότι σας τα πρήζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου