Τετάρτη, 22 Ιουλίου 2009

Nine Inch Nails και τα μυαλά στα κάγκελα

Και ναι είχα την τύχη...την άπειρη τύχη να το ζήσω και αυτό.

Πρώτη μου φορά σε τέτοια συναυλία. Κατέβηκα με τη καλύτερη μου φίλη στην Αθήνα ειδικά για αυτό το συμβάν. Και να μαστε λοιπόν...φρικιά όσο δεν πάει, δίχτυα, καρφιά , αλυσίδες και αστραφτερά χαμόγελα.

Μέχρι να βγει το συγκρότημα που θα άνοιγε τη βραδιά μας κρατούσε απασχολημένους ένας σκληροπυρηνικός dj, εν ονόματι Alec Empire...οι Industrial ρυθμοί έδιναν και έπαιρναν ενώ ο ήχος έσπαγε κόκκαλα. Και μετά γύρω στις 8 η ώρα στη σκηνή βγήκαν οι Jane 's Addiction.

Γι αυτούς λίγα θα πω. Πρώτον...ο τραγουδιστής τους χορεύει με απίστευτο κούνημα, και δεύτερον ο ίδιος πάλι πέρασε την Ελλάδα για νησί ... Εκτός από το να χτυπηθούμε δηλαδή ρίξαμε και ένα φοβερό γέλιο...!!!

Και μετά...γύρω στις 9 ήρθε η στιγμή που περιμέναμε. Ο Robin Finck έκανε την εισαγωγή με τη κιθάρα και οι Nine Inch Nails βρέθηκαν επί σκηνής να τραγουδάν το σχετικά ήρεμο "Home"....

ΑΛΛΑ! Αμέσως μετά...ξεκινάει το "Terrible Lie" ένα απο τα πιο χαρακτηριστικά και δυνατά κομμάτια του είδους. Κι εκεί που ήμασταν όλοι ήρεμα -σχετικά, έστω- , έγινε της μουρλής!!

Το κοινό παραληρούσε, προσωπικά όντας πρώτες σειρές και στο κέντρο του κλοιού των μανιακών ομολογώ δεν το χω ξαναζήσει αυτό. Έπεσε αναμφίβολα το ξύλο του αιώνα και η μεγαλύτερη εκτόνωση που έχω ζήσει...Όλοι χτυπιόταν με μανία στο ρυθμό - ή όχι, το headbanging έπεφτε σύννεφο και σύσσωμοι 3000 άνθρωποι τραγούδαγαν τους στίχους με ιδιαίτερο πάθος...

Η σκόνη απο το χοροπηδητό είχε σηκωθεί μέχρι και πάνω απο τα κεφάλια μας ενώ βρεθήκαμε εγώ και η φίλη μου ανάμεσα σε 20-30 ημίγυμνους άντρες που χτυπιόταν προς όλες τις κατευθύνσεις...

Η ενέργεια ήταν διάχυτη παντού και το συγκρότημα μας είχε αναμφίβολα 'κερδίσει'...

Επιπλέον, ο ήχος ήταν φοβερός και σε επίπεδο heavy metal συναυλίας εν μέρη όσο αφορά το θόρυβο... Μια συναυλία απλά απίστευτα καλή, που κράτησε πάνω απο 3 ώρες...

Στο τέλος τα φώτα χαμηλώσανε και το συγκρότημα μας χάρισε την υπέροχη στιγμή...το Hurt. Όλοι μαζί τραγουδήσαμε το κομμάτι μέχρι να σβήσουν τελείως τα φώτα και η μπάντα να αποχωρήσει από τη σκηνή...Aπλά από τις πιο υπέροχες και αναπάντεχα γαλήνιες στιγμές που έχω ζήσει...

Πέρασα αναμφίβολα στιγμές που δε θα ξεχάσω και είχα την τύχη να δω ένα ιστορικό συγκρότημα στη τελευταία του περιοδεία...

The end φίλοι μου.

ΥΓ: Όταν με το καλό φτιάξω τη φωτογραφική μηχανή που φράκαρε απο το πολύ ξύλο που πεσε, θα ανεβάσω και τις φωτογραφίες που έβγαλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου